பேக்கேஜ் செய்யப்பட்ட பொய்யை நம்பும் இளந்தலைமுறை !

Gen Z இளைஞர்களுக்கு நெட்ஃபிளிக்ஸுக்கும் செய்திகளுக்கும் உள்ள வேறுபாடு மறைந்துவிட்டது பற்றியும், அவர்கள் அரசியலை எப்படி ஒரு நாடகத் தொடராகப் பார்க்கிறார்கள் என்பது குறித்தும் கடந்த தொடரில் பார்த்தோம். மீம் கலாச்சாரம் எப்படி தமிழக அரசியலில் தாக்கம் செலுத்துகிறது என்பதை இந்த பகுதியில் பார்ப்போம்.

11. மீம் கலாச்சாரம்:

தமிழ்நாட்டு அரசியல் இன்று “மீம் கிரியேட்டர்களால்” தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இன்ஸ்டாகிராம் அல்காரிதம்கள் அதிக உணர்ச்சிகரமான, கேலியான பதிவுகளுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கின்றன. ஒரு நடிகரின் பஞ்ச் டயலாக் உடனடியாக மீம் ஆகிறது. ஆனால் நிலத்தடி நீர் மேலாண்மை பற்றிய போராளியின் பேச்சு சலிப்பானது (Meme-proof). மீம் வடிவில் வராத எதுவும் இன்றைய இளைஞர்களின் மனதில் இல்லை. நட்சத்திரங்கள் மீம் உலகிற்குத் தேவையான மூலப்பொருட்களைத் தருகிறார்கள்; போராளிகளோ வீட்டுப்பாடத்தைத் தருகிறார்கள்.

12. செல்வத்தின் மீதான நம்பிக்கை:

“அவர் தான் ஏற்கனவே சினிமாவில் கோடிகளில் சம்பாதித்துவிட்டாரே, அவருக்கு எதற்கு மக்களின் பணம்?” என்ற பொதுவான எண்ணம் மக்களிடம் உள்ளது. இது ஒரு முரண். அரசியலுக்கு வரும் சாமானியனைப் பார்த்து “இவன் சம்பாதிக்க வருகிறான்” என்று சந்தேகப்படும் இளைஞர்கள், ஏற்கனவே பணக்காரராக இருக்கும் நடிகரை நேர்மையானவராக நம்புகிறார்கள். அவர் சம்பளத்திற்காக வரவில்லை, சேவை செய்யவே வருகிறார் என்ற நம்பிக்கை, அவர் ஏற்கனவே வைத்திருக்கும் செல்வத்தால் உருவாகிறது.

13. மேடைப் பேச்சும் மொழி ஈர்ப்பும்:

திராவிடக் கலாச்சாரத்தில், அடுக்குமொழியில் உணர்ச்சிகரமாகப் பேசுவதே (மேடைப் பேச்சு) நிர்வாகத் திறமைக்கான அடையாளமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. சமூக ஆர்வலர்கள் பெரும்பாலும் தரவுகள், சட்டங்கள் மற்றும் உரிமைகள் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்; இது வறண்டதாகவும், அந்நியமாகவும் ஒலிக்கிறது. ஆனால் சிறந்த எழுத்தாளர்களால் செதுக்கப்பட்ட நடிகர்களின் பேச்சு, தமிழ், மண், ரத்தம், துரோகம் என உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுகிறது. தமிழ் அடையாளத்தின் மீது பற்றுள்ள இளைஞர்களுக்கு, நட்சத்திரத்தின் பேச்சே தலைமைத்துவமாகத் தெரிகிறது.

14. ஆண்மைக்கான அடையாளம்:

வேலையின்மை மற்றும் மாறிவரும் சமூகச் சூழலால், பல இளைஞர்கள் தங்கள் ஆண்மையின் அதிகாரத்தை இழந்ததாக உணர்கிறார்கள். திரையில் தெருக்களை ஆளும், வில்லன்களை அடித்து நொறுக்கும் “ஆல்ஃபா” ஆணாக நடிகர் இருக்கிறார். அந்த நடிகரை ஆதரிப்பதன் மூலம், இளைஞர்கள் தாங்களும் அந்த அதிகாரத்தின் ஒரு பகுதியாக உணர்கிறார்கள். மென்மையாகப் பேசும் சமூகச் சேவகர், அவர்களின் இந்த அதிகாரத் தேவையை பூர்த்தி செய்வதில்லை.

தீவிர ரசிகர்களுக்கு, அவர்களுக்கும் நடிகருக்கும் இடையிலான எல்லை அழிந்துவிடுகிறது. இதை “அடையாளக் கலப்பு” (Identity Fusion) என்கிறோம். ஒரு போராளியின் கொள்கையை விமர்சித்தால் அது விவாதமாகிறது. ஆனால் ஒரு நடிகரை விமர்சித்தால், அது ரசிகரின் சுயத்தின் மீதான தாக்குதலாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இதனால் அவர்கள் தற்காப்பு மனநிலைக்குச் சென்று மூர்க்கமாகத் தாக்குகிறார்கள். சமூகப் போராளிகள் இத்தகைய முழுமையான சரணாகதியைக் கோராததால், இத்தகைய உணர்வுப்பூர்வமான பாதுகாப்பை அவர்கள் பெறுவதில்லை.

15. உடனடி நிவாரணம் எனும் போதை:

நீண்ட காலத் தீர்வை விட உடனடி வெகுமதியை மனித மனம் விரும்புகிறது (Hyperbolic Discounting). நட்சத்திரங்கள் வெள்ளத்தின் போது அரிசி மூட்டையுடன் வருவது, தங்க மோதிரம் அணிவிப்பது போன்ற உடனடி நிவாரணங்களைச் செய்கிறார்கள். போராளிகளோ, வெள்ளமே வராமல் இருக்க வடிகால் அமைப்பைச் சீர்செய்யப் போராடுகிறார்கள்; இதற்கு ஆண்டுகள் ஆகும். ‘Swiggy’ வேகத்திற்குப் பழகிய இளைஞர்கள், நிறந்தரமாக நோயைத் தடுப்பவரை விட, காயத்திற்கு உடனே ‘பேண்டேஜ்’ போடுபவரையே விரும்புகிறார்கள்.

 

16. பாதிக்கப்பட்டவர் எனும் பிம்பம்:

நட்சத்திரங்கள் தாங்கள் அதிகார வர்க்கத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று காட்டிக்கொள்வதில் வல்லவர்கள். அரசு ஒரு படத்தைத் தடுத்தாலோ, அனுமதி மறுத்தாலோ, அவர்கள் “பழிவாங்கும் நடவடிக்கை” என்று கூக்குரலிடுகிறார்கள். இளைஞர்கள் எப்போதும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் (Underdog) பக்கம் நிற்க விரும்புவார்கள். இதனால் நடிகர் “புரட்சியாளராகவும்”, ரசிகர் “போராளியாகவும்” மாறுகிறார்கள். உண்மையில் அரசால் ஒடுக்கப்படும் களப்போராளிக்கு, தன்னைப் பாதிக்கப்பட்டவராகக் காட்டிக்கொள்ளத் தேவையான ஊடக வெளிச்சம் கிடைப்பதில்லை.

17. விசிறி என்ற கடந்த கால முதலீடு:

ஒரு 22 வயது இளைஞர், கடந்த 10 ஆண்டுகளாகத் தன் நடிகருக்காக ஆன்லைனில் சண்டையிட்டு, முதல் நாள் முதல் காட்சி (FDFS) பார்த்து, நேரத்தையும் பணத்தையும் செலவழித்திருப்பார். திடீரென ஒரு சமூக ஆர்வலரை ஆதரிப்பது என்பது, கடந்த 10 ஆண்டுகாலத் தனது செயல் வெறும் “பொழுதுபோக்கு” மட்டுமே, அது “முக்கியமானது” அல்ல என்று ஒப்புக்கொள்வதற்குச் சமம். இந்த உளவியல் வலியைத் தவிர்க்க, அவர்கள் தங்கள் நடிகரே ஒரே தீர்வு என்று தங்களை நம்ப வைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

18. அழகியல்:

இறுதியாக, இன்றைய அரசியல் மிகவும் காட்சி சார்ந்தது (Visual). ஒரு நடிகரின் அரசியல் வருகை, ஒரு திரைப்பட போஸ்டரைப் போல வடிவமைக்கப்படுகிறது – கொடி நிறங்கள், பின்னணி இசை, உடை அலங்காரம் என அனைத்தும் ஒரு “அழகியலைக்” (Aesthetic) கொண்டுள்ளன. ஆனால் களப்பணி என்பது வியர்வை, தூசி, கோப்புகள் மற்றும் வெயிலில் நடக்கும் போராட்டம்; இது பார்ப்பதற்கு அழகாக இருப்பதில்லை. நட்சத்திரம் புரட்சியை “செக்ஸியாகக்” காட்டுகிறார். இளைஞர்கள் மாற்றத்திற்கான உழைப்பை விட, மாற்றத்தின் அழகியலையே பின்தொடர்கிறார்கள்.

இளைஞர்கள் நட்சத்திரங்களைப் பின்தொடர்வது முட்டாள்தனம் அல்ல; அது ஒரு மயக்கம் (Seduction). வறண்ட உண்மையை விட, சிறப்பாகப் பேக்கேஜ் செய்யப்பட்ட பொய்யை உலகம் விரும்புகிறது. சமூக ஆர்வலர்கள் வெறும் “உண்மையை” மட்டும் வைத்துக்கொண்டு வெல்ல முடியாது. அவர்கள் “காட்சிப்படுத்தலை” (Spectacle) கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். சாதாரண மக்களின் சேவையை ஹீரோயிசமாக மாற்ற வேண்டும். “நிஜம்” தன்னைத் திரையில் விற்கும் கலையைக் கற்றுக்கொள்ளும் வரை, “கட்-அவுட்” கலாச்சாரம் உண்மையான போராளிகளையும் குடிமக்களின் உண்மையான தேவையையும் மறைத்துக்கொண்டே தான் இருக்கும்.

சுருக்கமாக கூறவேண்டும் என்றால் ரீல்ஸ் கலாச்சாரத்திற்கு தன்னைத் தகவமைத்துக்கொள்ளாத எந்த கட்சியும் கொள்கையும் அடுத்த தலைமுறைக்கு சென்றடையப் போவதில்லை. மிக ஆரோக்கியமான உணவாக இருந்தாலும் மக்கள் தேர்ந்தெடுப்பது பளபளப்பான பேக்கிங் மட்டுமே.

(முற்றும்)

ராஜசேகர் P