“என் அப்பா பிச்சை எடுத்தாரு… இன்னைக்கு நான் மாவட்டத்துக்கே கலெக்டர்”

என் பேரு அருண். இன்னைக்கு நான் திருவாரூர் மாவட்டத்தோட கலெக்டர்.

ஆனா 25 வருஷத்துக்கு முன்னாடி நான் யாரு தெரியுமா?
தஞ்சாவூர் பெரிய கோவில் வாசல்ல அமர்ந்து பிச்சை வாங்குற ஒரு பையன்.

என் அப்பா பேரு முத்து. அம்மா பேரு செல்லம்மா.
அப்பா கால் ஊனமானவர். ஒரு கால் போலியோவால வளைஞ்சு போச்சு.
வேலைக்கு யாரும் வைக்க மாட்டாங்க.
அதனால காலை 6 மணிக்கு என் கையை பிடிச்சு கோவில் வாசல்ல உக்கார வச்சுடுவாரு.
நான் 7 வயசு பையன். கையில ஒரு பித்தளை தட்டு. “அய்யா அம்மா கொஞ்சம் போடுங்க”னு சொல்வேன்.

பகல் முழுக்க வாங்குற காசு 40, 50 ரூபா.
அதுலதான் அன்னைக்கு சாப்பாடு, வாடகை, மருந்து எல்லாம்.

ஒரு நாள் மழை பெய்ஞ்சுட்டு இருந்தது.
கோவில் வாசல்ல யாரும் நிக்கல.
அப்பா நடுங்கிட்டு இருந்தாரு. எனக்கு பசி தாங்க முடியல.

அப்போ ஒரு ஐயா வந்தாரு. வெள்ளை சட்டை, கையில ஃபைல்.
அவரு கலெக்டர் ஆபிஸ்ல ஆபிசர்னு பிறகுதான் தெரிஞ்சது.
அவரு என் தலையை தடவி கேட்டாரு, “ஏம்பா படிக்க மாட்டியா?”

நான் சொன்னேன், “படிக்க ஆசைதான் ஐயா. ஆனா பள்ளிக்கு டிரஸ் இல்ல, புக் வாங்க காசு இல்ல”.

அவரு பேசாம போயிட்டாரு.
ஆனா மறுநாள் காலைல ஒரு ஸ்கூல் பேக், யூனிபார்ம், புக்ஸ் எல்லாம் எடுத்துட்டு வந்தாரு.
கூடவே ஒரு பேப்பர் கொடுத்தாரு. “இது இலவச கல்வி திட்டத்துக்கான அப்ளிகேஷன். நீ நாளைக்கே பள்ளிக்கு போ”.

அன்னைக்கு என் வாழ்கை மாறுச்சு.

பள்ளிக்கு போனேன். படிச்சேன்.
இரவு 12 மணி வரைக்கும் தெரு விளக்கு அடியில உக்காந்து படிப்பேன்.
அப்பா பக்கத்துல உக்காந்து தூங்கிடுவாரு.
“எழுந்திருங்கப்பா”னு சொன்னா, “நீ படிடா. நான் உன்னை பார்துட்டு இருக்கேன்”னு சொல்வாரு.

10ம் வகுப்புல 98% மார்க்.
12ம் வகுப்புல ஸ்டேட் ரேங்க்.
அம்மா அழுதா. அப்பா பெருமையா சிரிச்சாரு.

காலேஜ் பீஸ் கட்ட முடியல.
அப்பா அன்னைக்கு சொன்னாரு, “அருண், நான் நாளைக்கு ரெண்டு ஊர் கூட பிச்சை எடுக்குறேன். நீ படி”.

நான் சொன்னேன், “இனி நீங்க பிச்சை எடுக்க வேணாம்பா. நான் படிச்சு உங்களை நல்லா வச்சுக்குறேன்”.

என்ஜினீயரிங் முடிச்சேன்.
ஆனா என் மனசுல ஒரே ஒரு லட்சியம் மட்டும் இருந்தது – IAS.

முதல் தடவை தோத்தேன்.
இரண்டாவது தடவையும் தோத்தேன்.
ஊர்காரங்க பேசினாங்க, “பிச்சைக்காரன் பையன் IASக்கா போறான்”.

மூணாவது தடவை 2018ல All India Rank 147.

அன்னைக்கு நான் கலெக்டர் ஆபிஸ்ல இருந்து அப்பாவுக்கு போன் பண்ணேன்.
“அப்பா, நான் கலெக்டர் ஆயிட்டேன்”.

அப்பா அந்த பக்கம் அழுதாரு.
“டேய், இனிமே யாரும் உன்னை பிச்சைக்காரன் பையன்னு சொல்ல மாட்டாங்கடா”.

நான் முதல் போஸ்டிங் வாங்குனது தஞ்சாவூர்லதான்.
முதல் வேலையா பெரிய கோவில் வாசலுக்கு போனேன்.
அங்கே இன்னும் பிச்சை எடுக்குற பசங்க இருந்தாங்க.

அவங்க கையில புக்ஸ் கொடுத்து சொன்னேன்,
“நானும் ஒரு காலத்துல இங்கதான் உக்காந்தேன். நீங்களும் படிங்க. ஒரு நாள் நீங்களும் இந்த நாற்காலில உக்காருவீங்க”.

இன்னைக்கு அப்பா இல்ல. 2020ல போயிட்டாரு.
ஆனா அவரு கடைசியா சொன்ன வார்தை இதுதான்:
“அருண், நீ யாருக்கும் தலை குனியாத. ஏழ்மை பாவம் இல்ல. முயற்சி இல்லாம இருக்குறதுதான் பாவம்”.

இன்னைக்கு நான் கலெக்டர் சேம்பர்ல உக்காரும் போதெல்லாம்,
என் கண்ணுக்கு முன்னாடி அந்த பித்தளை தட்டும், தெரு விளக்கு வெளிச்சமும், அப்பாவோட நடுங்குற கையும் வந்து போகும்.

என் followersக்கு ஒன்னே ஒன்னு சொல்லணும்.

உன் பின்னணி எப்படி இருந்தாலும் பரவால்ல.
உன் கனவு எவ்ளோ பெருசுனு மட்டும் முக்கியம்.

ஏன்னா பிச்சை எடுத்தவனோட மகன் கூட ஒரு நாள் மாவட்டத்தையே ஆளலாம்.