வறண்டு கிடக்கும் திருச்சியின் நெற்களஞ்சியம் !

நிறைந்து ஓடும் ஆற்றங்கரையில் நின்றுகொண்டு, அருகிலுள்ள நெல் வயல்கள் தாகத்தால் கருகிப் போவதைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? திருச்சி மாவட்டத்தின் மையப்பகுதிகளான குணசீலம் மற்றும் அமூரில்தான், இப்படி ஒரு கொடூரமான முரண்பாடு.

பாழடைந்த தாய்நிலம்:

குணசீலம் – அமூர் என்பது சாதாரண நிலப்பரப்பு அல்ல. இது ‘முப்போகம்’ விளையும் பூமி. ஒரு காலத்தில் ஆண்டுக்கு மூன்று முறை நெல் விளைந்து, திருச்சிக்கு மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த தமிழ்நாட்டிற்கே உணவளித்த மண் இது. இன்று குணசீலம் வழியாகச் சென்றால், விரிசல் விட்ட, தரிசான நிலத்தையே எங்கும் காண முடியும்.

பசுமை இல்லை, நாற்றுகள் இல்லை, உயிர்ச்சத்தே இல்லை. வயல்கள் தரிசாகக் கிடக்கின்றன. விவசாயிகள் வேலையின்றி நிற்கிறார்கள். அவர்கள் சோம்பேறிகள் அல்ல. விவசாயத்திற்கு தேவையான தண்ணீர் இல்லை என்பதுதான் காரணம்.

நிரம்பிய முக்கொம்பும் வறண்ட வாய்க்கால்களும் : 

இதுதான் மிகுந்த வேதனையைத் தருகிறது. இங்கிருந்து சில கிலோமீட்டர் தொலைவில், காவிரி இரண்டாகப் பிரியும் புகழ்பெற்ற ‘முக்கொம்பு’ அணைக்கட்டு பகுதியில் தண்ணீர் தாராளமாக நிரம்பி வழிகிறது. நீர் பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது, ஆனால், அது குணசீலம் வயல்களைச் சென்றடையவில்லை.

வயல்களுக்கு உயிர்நீரை எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய வாய்க்கால்கள் வறண்டு போயுள்ளன. கர்நாடக அரசு தண்ணீர் திறந்துவிடும் கொள்கைகள் உட்பட, ஒட்டுமொத்த நீர்ப்பாசன அமைப்பும் தோல்வியடைந்துவிட்டது. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இந்த மண்ணைக் காத்து வந்த காவிரித் தாய், இன்று வேறு பக்கம் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

ஒரு தானியத்தின் விலை :

விவசாயி பயிரிடத் தவறினால், ஒட்டுமொத்த உணவுச் சங்கிலியும் சீர்குலைந்து விடுகிறது. நெல் விலை உயர்ந்துள்ளது. அதைத் தொடர்ந்து அரிசி விலையும் அதிகரித்துள்ளது. யாரும் எதிர்பாராத வகையில், கிராமப்புற திருச்சியிலேயே, சிறிய உணவகங்கள் கூட உணவின் விலையை உயர்த்த வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன.

நகரங்களில் நாம் பணவீக்கம் குறித்து விவாதிக்கிறோம். ஆனால் குணசீலம் -அமூர் பகுதியில் மக்கள் பசியை உணர்கிறார்கள். இது வெறும் பயிர் இழப்பு மட்டுமல்ல; திட்டமிடல், நீர் பகிர்வு மற்றும் மனிதநேயம் ஆகியவற்றின் தோல்வி இது.

தண்ணீர் இருக்கிறது, நிலம் இருக்கிறது, கடின உழைப்பாளிகளான விவசாயிகளும் இருக்கிறார்கள். ஆனால், அவற்றுக்கு இடையிலான பிணைப்புதான் விடுபட்டுள்ளது. அந்தப் பிணைப்பு மீண்டும் ஏற்படுத்தப்படும் வரை, அமூர் – குணசீலத்தின் மண் தொடர்ந்து கண்ணீர் வடிக்கும். அது மௌனமாகவும், மலடாகவும், தனக்கு உயிர் கொடுத்த அதே நதியால் துரோகம் இழைக்கப்பட்ட நிலையிலும் நீடிக்கும்.

—  கோவிந்த்